Het gebeurt niet vaak, maar zo af en toe kom je een schrijver tegen die je alleen al wil lezen vanwege het leven dat hij leefde, of waarbij je je, sterker nog, schaamt omdat je hem als oud-letterenstudent nooit gekend hebt. Ik las op de Papieren Man over Jean-Marie Berckmans, die dit weekend is overleden. Van iemand die zo aan de rand van de maatschappij schijnt te hebben geleefd en tegelijkertijd wat boeken heeft weten te publiceren, ben ik wel benieuwd wat hij te vertellen heeft.
Vervolgens ben ik het filmpje van een interview met Berckmans gaan kijken (zie hieronder) en zijn zelfspot wekte ook nog eens iets van medelijden in me op. Hij ziet er dan misschien vies uit, ik vind hem heel eenzaam overkomen, zo aan zijn tafeltje dat hij waarschijnlijk elke dag wel bemande.
Berckmans dus, eens kijken of ik die kan vinden in een fris ruikend Selexyz-antiquariaat, even die schaamte wegwerken dus 
