Gisteren heb ik het voor elkaar gekregen om de film Lolita tot het einde toe te kijken. Dat was namelijk al een prestatie op zich. Er is heel veel over de film, het gelijknamige boek en de auteur van het boek (Nabokov) geschreven, maar het komt erop neer dat er in ieder geval 1 boek is waar films over zijn geschoten: eentje in 1962 en eentje in 1997. Ik zag die uit de zestiger jaren. Kort gezegd krijgen wij kijkers/lezers sympathie voor een man met sterke pedofiele neigingen.
Om het gepubliceerd te krijgen, moest de in Amerika wonende Nabokov zich in 1955 tot een Parijse uitgeverij wenden. Kort daarna besloten de Britse en Franse regering het boek te verbieden omdat er pornografische elementen in zouden voorkomen. Critici waren sterk verdeeld in hun mening over het boek: de een vond dat het hoogstaande literatuur was, de ander een vulgair viezemannenboekje Tegenwoordig wordt deze roman echter gezien als een van de must-reads van de twintigste eeuw. Wij zijn immers wel wat meer gewend dan een oudere vent die optrekt met een 15-jarig, vroegrijp meisje en – weliswaar buiten beeld, maar toch – dubieuze spelletjes met haar speelt. Nee, om een veel te jong jong meisje te misbruiken hebben wij geen oude kerels nodig, dat doen hun mannelijke leeftijdgenoten zelf wel.
